فاجعه پلاسكو و ارگونومی جامعه (Community Ergonomics) و آسيب انباشته اجتماعی (CST)
طراحیهای ارگونومی جامعه، یک سیستم ردیابی را جهت كمك به درك زمان، رشد و توسعه یک ثبت و حافظه حیاتی در تعیین دورههای فعاليتي آینده و انتظارات را تعيین میکنند. به عبارت دیگر، این سیستمهای پیگیری ، هدف ساخت “عادتها”ی بهتر را دارند. نبود چنین عوامل زماني مهم به تاخیر در عملکرد، آسیب اجتماعی (تروما)، مشکلات تنظیمی سازمانی، دشواريهای احساسی فردی و شکستهای کیفیت جامعه منجر میشود.
ما باور داریم که برای عملکرد موثر جامعه و فرد، طراحی سیستم محيط جامعه و عملیاتش باید مطابق باشند با فرایندهای مهم زمانی مردمی که در آن جامعه زندگی میکنند. بر اساس اسمیت (1972)، طراحی بهینه سیستم ، وقتی به دست میآید که رشد افراد و توسعه جوامع افزایش یافته باشد و طراحی مورد نظر همرا با رفتارهای یادگرفته شده افراد، هماهنگ باشد. از سوي دیگر، طراحی سیستم وقتی نیازهای فردی در آن درنظر گرفته نشده باشند، میتواند بهطورمنفی بر رفتار، یادگیری و رشد افراد و جوامع تاثیر بگذارد.
آسيب انباشته اجتماعی (CST) به عنوان شرایطی که در نتیجه مواجهه مکرر با محیطها يا طراحي ضعیف و/ یا انزوای طولانیمدت اجتماعی که به عملکرد غیرموثر فردی و توانایی کنار آمدن منجر میگردد، تعریف ميشود. CST، تکراری برای هر فعالیت یا ترکیبی از فعالیتها، تعاملات محیطی و روالهای زندگی روزانه است که رفته رفته در طول یک مدتِ زمانی، رشد و توسعه مییابد و به طور منفی بر انگیزهبخشی، مهارت و احساسات منجر به قطع اجتماعی و رفتاری، ناتوانیهای روانی و پریشانی ذهنی اثر میگذارد. ما باور داریم که شناسایی “خطرات عملیاتی” (برای مثال خطراتی که اعضای جامعه در تعاملاتشان با عناصر متعدد سیستمی با آنها مواجهاند) ممکن است که به رشد و گسترش CST در جوامع منجر شود. این خطرات باید يافت شده، نظارت و کنترل شوند تا از وقوع CST، در جهت افزایش کیفیت جامعه پیشگیری شود.
📚 منبع: فصل ارگونومي جامعه از كتاب ماكروارگونومي نوشته هال هندريك و برين كلينر، ٢٠٠١
